خداحافط درفش سياه من.

  يه روزي روزگاري،اون اولا كه تازه شرع كرده بودم به web نويسي،مي خواستم صفحه ام جايي برام بشه كه بتونم حرفهام و تفكرات و تجزيه و تحليل هام رو از زندگي و از تجربيات ريز و درشتم توش بنويسم.جايي باشه براي حرفهايي كه در ارتباطات عادي آدم ها جايي بهش اختصاص داده نمي شه.حرفهايي كه معمولا گوش شنوايي براش نيست،اما اگه بگيم راحت تريم.فكر مي كردم حرفهام براي اونايي كه بها مي دند و وقت مي گذارند و مطالبمو مي خونند مي تونه جالب و مفيد باشه.

دوست داشتم كامنت دوني م جايي باشه براي شنيدن نظرات آدماي ديگه در مورد نوشته هام.شايد حرفهاي اونا هم تونست براي من مفيد باشه.

 يه موقع اين صفحه رو خيلي دوست داشتم.پرچم سياه و سرپناه عزيز من بود.اما مدتيه كه اوضاع عوض شده.مفاهيمي كه من براي صغحه ي خودم داشتم،توي جو جديد كم كم رنگ باخت.حرفها داشتم براي گفتن،اما همه در دم خفه شد،وقتي كه ديدم صفحه م همراه و هم رديف با صفحاتي مطرح شدكه بعضا فقط از سر رو كم كني و كم نياوردن از بقيه ساخته شده بود و حرف چنداني براي گفتن نداشت.تقصير خودش هم بود،صفحه ي سر به راهي نبود.افتاد كنار وبلاگهايي كه در امتداد  «تب وبلاگي» شكل گرفتند و شروع كردند به حرف زدند راجع به يه سري مسائل مشخص.يه بازي جديد دانشكده اي كه باعث زير سوال رفتن فلسفه ي وبلاگ نويسي شد.نوشتن،شد يه سرگرمي خنده دار و كامنت گذاشتن هم يه وسيله ي جديد براي به مسخره گرفتن ديگران و «كمي خوش بودن و خنديدن».همون طور كه تا حالا « ابزارهاي ديگه اي» اين نقش رو ايفا مي كردند.كامنت دوني پرچم سياه من هم پر شده بود از كامنت هاي ناشناس،كامنت هاي توهين آميز،حرف هاي نيش و كنايه دار،حاشيه هاي احمقانه...در اينجا جا داره كه از سر ادب بگم كه قصدم توهين به هيچ شخص خاصي نيست و صرفا مي تونم گلايه كنم از جو نا مطبوعي كه براي مدتي در اينجا پيش اومده بود.

 ديگه اين صفحه مفهومش رو برام از دست داده.مث يه اكانت اينترنت سوخت شده.يه پرچم سياه پاره پاره است كه ديگه نمي شه ازش لباسي ساخت و به تن كرد و از آسيب ها در امان ماند.اين پرچم را بايد سوزاند.بايد به فكر خصوصي تر كردن افكارم باشم.شايد آدما اونقدري كه من فكر مي كردم لياقت گوش شنواي بعضي حرفا شدن رو ندارند.راست ميگه اوني كه ميگه ارزش انسان به حرفهايي است كه براي نگفتن دارد.ارزش ها را بايد در خانه پنهان كرد.خانه را بايد همچون دژي مستحكم ساخت.شايد يه روز دوباره با پرچمم برگشتم،اما اين اون وقتيه كه مطمئن باشم،ديگه از همه ي آسيب ها در امانه.

bye.

immortal.

من از جهان بي تفاوتي فكرها و حرفها و صداها مي آيم

و اين جهان به لانه ي ماران مانند است.

و اين جهان پر از صداي حركت پاهاي مردمي است

كه همچنان كه ترا مي بوسند

در ذهن خود طناب دار ترا مي بافند.

  چقدر فهمیدن سخته.مثل همون کرمی شدم که همراه بقیه از تل کرمها بالا رفت وبالا رفت،به خیال اینکه وقتی رسید به اون بالا تبدیل به پروانه می شه...بالاخره رسیدم به اون بالا.ای خدایی که دیگه مطمئنم اونت بالا تو آسمونها ننشستی! می خوام فریاد بزنم و به هم قطارهام،به همه ی اونایی که تو این خط با هم بودیم،بگم که این راهش نیست.تورو خدا بالاتر نیاید...اینو کسی بهتون میگه که خودش در شرف پروانه شدنه...شما رو به اون خدایی که مطمئنم وجود نداره زندگی رو اینقدر پوچ نکنید...!

  امروز meteora ی خودمو دیدم...دلم براش تنگ شده.حتی وقتی که پیشم بود هم دلم براش تنگ شده بود.نمی دونم اون دیگه meteora ای که بود نیست یا من سارای همیشگی نیستم.شایدم هر دو...راست می گفت اونی گفت همه مون تغییر کردیم.حتی T-cup سنگی.اونی که هیچ وقت مث ما دوتا جوگیر نمی شد...یه بار آخرین روزهای پیش دانشگاهی رو که می گذروندیم توی دفترم نوشتم "خیلی سخته که از 4 دبیرستان رفتنمون فقط یه مشت عکس و فیلم و خاطره باقی بمونه..." . فیلمهای اون وقت رو که می بینم،یه بار ذهنم تاریک می شه.نمی دونم این فقط از دل تنگیه یا چیز دیگه ای.meteora هم نتونست فیلمارو تحمل کنه...

 می دونم ما همه از خود اون وقتمون متنفر شدیم.همه از همدیگه و از خودمون دور شدیم.این مدت نسبتا طولانی (حدود 1 سال) که هر کدوم افتادیم یه گوشه از دنیا تو تنهایی و غربت،فرصت خوبی بود برامون که به دور از جوگیری و قضاوتهای آلوده به تعصب،خودمون رو ،جمعمون رو ارزیابی کنیم.چی بودیم،چی داشتیم.حالا کی هستیم.ازون وقت برامون چی مونده...من فقط می گم هیچی جز یه مشت فیلم و عکس...و این اصلا طبیعی نیست...نه حرفی.نه تجربه ای.نه خاطره ی ویژه ای.و نه حتی دوستی چندان عمیقی...به جز ظاهر یه دوستی چی برامون مونده که بهش افتخار کنیم...؟ من و meteora آرمانهای مشترک زیاد داشتیم.اما حالا کدوممون به اون جایی که می خواستیم رسیدیم؟...وای که چقدر سرمون داغ بود.فکر می کردیم چقدر می فهمیم...آخه کثافت.تو چی می دونستی دنیا چه جور جاییه...؟ نمی دونستم.به جون خودم نمی دونستم...من هیچی از این دنیای لعنتی نمی دونستم...۱۸ سال توی خواب و خیال زندگی می کردم...حالا دیگه چه آرمانی.چه امیدی.چه اشتیاقی برام مونده.هیچی.حتی دیگه meteora م هم مال خودم نیست.شاید ما هیچ وقت مال هم نبودیم.فقط خیال می کردیم با هم دوستیم.خیال می کردیم از بودن با هم لذت می بریم.اما حقیقت اینه که هردومون در ظاهر زندگی مونده بودیم...

  روزگار شیرینی بود...گرچه که دلم نمی خواد دیگه تکرار شه.اون زمان گفتم خیلی بده تنها باز مانده ها همین فیلم و عکس ها باشند.اما حالا می گم کاش همینا هم نبودند...با اینکه خیلی دلم برا اون روزا تنگ میشه،ولی ای کاش ننگ اون روزهای تاریک عزیز دنبال ما نبود.دست کم خودمون رو موظف به دوستی های خنده دار نمی دونستیم...

  خاطره ی عزیز من تنها تو موندنی شدی...

  چشمک ستاره ها رو می شمردیم یادته.واسه تنهایی شب غصه می خوردیم یادته...یادته فکر می کردیم یه روز تو قحطی غزل دنیا مارو کم میاره...؟

  meteora ی من.دیدی که در نهایت فقط ما موندیم برای هم...بیا با خودمون رو راست باشیم.بیا با هم دوباره شروع کنیم،بریم به عمق زندگی.بیا ظواهر و کنار بزنیم.بیا قبول کنیم زندگی بیشتر از فحش دادن و تیکه انداختن و به زحمت خندیدنه...

 شنبه از صبح جلوی سلف ۱ خبرایی هست.آهنگ گذاشتند و معلومه که در تدارک جشنی هستند.یه جا نوشتند به اونایی که تمام یا قسمتی از اسمشون اسم "پیامبر اعظم" باشه یک شاخه گل اهدا می شه.بالاحره انگار مناسبت این کیک هم داره معلوم میشه.هرکس می خواد یه جور اسمشو به اسم "پیامبر اعظم" بچسبونه!همه نیست که اهوایی یک شاخه گل باشه با یه زانتیا.مهم اینه که به طریقی مشغول چیزی باشند.مهم اینه که بهانه ای برای خندیدن پیدا شه...

یکی دو ساعت بعد جلوی سلف ۱ جمعیتی دیده می شه.یکی رفته بالا و داره روضه می خونه.می گن این حاج آقا فلان بن فلانه.این هم روضه نیست.مداحیه.می گم مهم نیست،من از این اسمها سر در نمیارم.این جماعت هم صدای دست زدنش با صدای سینه زدنش فرقی نمی کنه.

جمعیت به حداکثر رسیده.دور چارچوب مربعی که جلوی شیشه های سلق ۱ گذاشته شده،جمع شدند.این صحنه یعنی بالاخره کیک اومد! به زحمت از لابالای جمعیت سرک می کشم تا کیک رو ببینم.زرد و زشته.آدم رو یاد کیک زرد انرژی هسته ای می ندازه.با شمایل مسجد و مناره های سبزی که روش ساختند،ترکیب جالبی از مناسبت ها رو ایجاد کردند.بالاخره می رسم به اون جلوها.جمعیت به شیوه ی الیور تویست و رفقاش دور چارچوب فلزی جمع شدند وتوی سرو مغز خودشون می زنند که به جلو برسند و دست دراز کنند،شاید دستی از غیب یه ظرف کیک توی دستشون گذاشت. یه لحظه فکر می کنم که نرم بگیرم.ولی بعد می گم ببینم جلو چه خبره! بازم خیلی مهم نیست که اهدایی چی باشه،مهم اینه که حق مسلم شون رو بگیرن.به هر قیمتی!

 اون هایی که ردیف جلو ند و نزدیک به توی عالم دبگه ای ند.کلی دوربین عکاسی و فیلم برداری و دیجیتال و ... دارند فیلم می گیرند و مصاحبه می کنند.برای چی؟ به چه مناسبت؟به خاطر اون گنبد و مناره ؟ به خاطر کیک؟ صد البته نه.به خاطر اینکه انرژی هسته ای حق مسلم ماست! ایتجاست که می فهمی مناسبت این کیک چیه.باید کیک بخوری تا مثل سگ اون جمله ی لعنتی رو پارس کنی.باید مثل حیوان بری جلو دست دراز کنی تا وقتی  کیک گرفتی و فهمیدی که حق گرفتنی ست،نه دادنی،در مورد اون یکی حقت هم جلوی دوربین نظر بدی.مثل امضا گرفتن از یه آدم در حالت مستیه...

پس بنوشیم به سلامتی اونایی که به ما کیک می دند! اونایی که ه اسم ما مثل حیوان حق گدایی می  کنند. کیک ۱۱۴ کیلویی گوارای وجودتان!

اون لحظه رو یش خودم مجسم می کنم.اول رنج می کشی،رنج زیاد،بعد یه باره همه چی تموم می شه،مثل لحظه ای که گریه تموم میشه،گلوت خالی میشه از بغض،قلب خالی میشه از درد،چشم هم خالی از اشک،فقط یه احساس تلخی شیرین انگار توی هوا معلق می مونه ... یک حس ناب که دورت رو می گیره ...توی اون حسی که مثل اسمم ناب و خالصه به رواز در میام.خیلی آروم و سبک...و بهد نرم نرم شروع می کنم به خندیدن،خیلی آروم...مثل خنده ی نازکی که آخر گریه میاد،خودم رو در آغوش می گیرم . خیلی آروم شروع به خنده می کنم...خنده به خودم،به رنجم،به آدمهایی که تا چند لحظه ی یش دورم رو گرفته بودند...طفلی ها الان چه حالی دارند...اما ،خیلی هم مهم نیست،خودشون بالاخره یه روز می فهمند،همین آدم ها رو تصور می کنم با لباس های مشکی...با کلی آدم دیگه،دور تا دور یه تکه سنگ ایستاده اند...شاید بارون میاد،شاید هوا آفتابی باشه،یا که ابری...هرچی هست برای همه ی اونایی که اونجا وایسادند،یه حال و هوای خاصی داره.شاید یه جور سنگینی تو وجودشون احساس می کنند،اما مهم نیست ...همه ی اینها بالاخره یه روز می فهمند،می فهمند که بازی خوردند...اون وقته که اونها هم مثل من در پایان یک حس تنهایی و رنج عمیق،نرم نرم شروع به خندیدن می کنند...اون وقته که همه در آغوش خودشون به آرامش ابدی می رسند...فقط حیف که من دیگه مرده ام و نمی تونم اون آدم ها رو با لباس های مشکی خنده دارشون ببینم...خنده های نرم نرم...

                     ...افسوس من مرده ام و شب

                                                              هنوز هم

                                                                           گویی ادامه ی همان شب بیهوده است...

 حرفهام مث مولکولهای گاز توی ظرفهای شیشه ای دربسته،توی سرم دور می زنند.به دیواره ها می خورند.تغییر جهت می دند.به هم میخورند.از هم انرژی می گیرند.به هم انرژی می دند.سرعت می گیرند...سرعت زیاد...خیلی زیاد...سرم می خواد منفجر شه.اما انگار دهنم  قفل شده.هیچ حرفی ازش خارج نمیشه.

می خوام حرفهام رو برای همیشه تو ذهنم دفن کنم.می خوام اینحرفها رو با تمام حس نوستالژیکی که توی وجودشون دارند،بذارم توی سرم بمونند.شاید بتونم این طوری خاطره های مرده ام رو فراموش کنم.شاید بتونم توی مرداب کثافتی که برای خودم ساخته ام با آرامش فرو برم...شاید بتونم زودتر بمیرم...

  ای کاش افکارم می تونستند روزنی از راه دهان به دنیای بیرون باز کنند.یا نه.شاید که بتونم روی کاغذ بیارمشون،یا که ازشون یه پست بسازم و بذارم توی وبلاگ.

  اما می ترسم...می ترسم که اگه آزادشون کنم.اگه از توی سر ورم کرده ام بکشمشون بیرون و بریزم روی کاغذ،ببینم که جز سایه ای از افکاری که روزی چه عزیز بودند،چیز دیگه ای نمونده...همه ساییده شدند...همه مردند...

  می خوام برم یه جا کهبتونم حرفهای نامفهومم رو فریاد بزنم.

  به کی بگم؟! من کلی حرف برا گفتن داااااااااارررررررممممم...................

 من تنهايم،

و تنهاييم چه بزرگ است.

والنتاين فريبي بيش نيست.

كسي جز من نمي تواند مرا دوست بدارد...

         تو به تصویری چه کودکانه دل باخته ای

 سلام،اینجا پلی تکنیک،بوفه ی عمران.

  سر یه میز پلاستیکی سبز،روی یه صندلی سبز از همون جنس،کنارشیشه های مات و کثیف بوفه نشسته ام.شیشه های معلوم نیس چی گرفته،یه جاده به سمت نمای "فراخ" دانشکده پلیمر نشون می دند.محوطه پر از گربه ست.در سایز ها و رنگ های مختلف.خیلی وقته که دیگه از این گربه ها نمی ترسم.شاید از اون وقتی که نوشین به خاطر تزسم از گربه ها مسخره م می کرد و می گفت،با همین رتبه م از لج تو هوا فضا ی امیرکبیر و میارم.اون جا پر گربه ست.میام و آبروتو جلوی همه می برم...!اون وقت هنوز دو هفته به اعلام نتایج مانده بود و نوشین همچنان امیدوار به امیرکبیری شدن... یادم نمی ره قیافه ی مسخره ی اون گربه ای که یه بار آورد،گرفت جلوی صورتم...نمی تونم بگم که در اون لحظه چه احساسی داشتم.از اون موقع تا یک هفته باهاش حرف نزدم...!!

  میز روبه روم  یه پسره داره می سیگاره.اینجا توی بوفه،همه یکی یه نخ سیگار دستشونه.یاد mir و zippo می افتم که همیشه میاند اینجا و یک بسته،شاید کمتر شاید هم بیشتر،خالی می کنند و به یاد meteora...من هم یه وقت دوست داشتم یه جا به کثیفی و مزخرفی مث اینجا پیدا می کردم و سیگار به دست می شدم،ولی از وقتی که...Bخیال.به هر حال دیگه برام جذابیتی نداره...شاید اون وقت خیلی بچه بودم که همچین چیزی رو دوست داشتم...

  با هر کلمه که می نویسم یاد بهمن پوروطن می افتم.اومدم اینجا که خودم رو از فکر اون لعنتی خلاص کنم...اما انگار نمی شه.یاد نمره ی مبانی که باید بگیرم،اما تقریبا مطمئنم که نمی گیرم.بعد یاد این می افتم که در آخریم ساعات انتخاب واحد ترم بعد،برنامه سازی پیشرفته با پوروطن رو حذف کردم.با حرف حمیدرضا حسینی و بقیه ی سال بالایی ها خر شدم و پیشرفته رو با باقری گرفتم.کاملا مطمئنم که پشیمون می شم.همیشه همین طوره.من از کارهایی که می کنم زیاد پشیمون می شم.حتی در لحظه هم از حذف کردن درس پوروطن پشیمون بودم...هرقدر هم که درس گرفتن با پوروطن سحت و پدر در آر باشه،سارا یی که از این سختی ها فرار کنه،دیگه سارا یی که من می شناسم نیس...پس من چرا اون کار رو کردم؟ نمی دونم،شاید از بس که خر و احمقم.می دونم که دلم واسه پوروطن تنگ می شه... :((

p.s : شاید آخر هفته برم esf.شنبه می خوام برم صنعتی اصفهان دوستهام رو ببینم...آخ که دلم لک زده واسه یه قطره وطن...این heavyrain هم امروز بدجور حالمو گرفت...لعنت بهش وقتی که خالی می بنده....

سارا . یک غروب سرد «بهمن»

اینجا نه کسی می خواند،نه کسی به کنجی می گرید،نه مهمیزی زده می شود،نه ماری وحشت زده می گریزد،

اینجا دیگر خواستار چیزی نیستم،

جز چشمانی که به فراخی گشوده،بزای تماشای این تخت بند تن،که امکان آرامیدنش نیست،اینجا خواهان دیدار مردانی هستم که آوازی سخت دارند،مردانی که هیون را رام می کنند و بر رودخانه ها ظفر می یابند،مردانی که استخوان ها شان به صدا در می آید،و با چشمانی پر از خورشید و چخماق می گریند.

خواستار دیدار آنانم،اینجا،رو در روی سنگ،بزابز این پیکری که عنان گسسته است.

می خواهم تا به من نشان دهند،راه رهایی کجاست این ناخدا را که به مرگ پیوسته است..."

فدریکو گارسیا لورکا.

صدایی که تویی بهت شب دشت نعره ای نیست،ولی اوج یک صداست...........................................................................

من دارم به خواب عمیقی فرو می رم...

will anybody have a good suggestion?

contact me as soon as possible.

هر چی فکر کردم نفهمیدم که چطور ممکنه چیزی که اصلا وجود مادی نداره،سایه داشته باشه...نکنه که  خورشید  ما بر متافیزیک و ماورا الطبیعه هم می تابه؟!

دستهایت طعم گس خرمالو را شیرین می کرد...سفیدی های آسمان را می شمردی،آسمان من هنوز شب نداشت...سرخی آب را زلال می کردی،حوض ما ماهی نداشت...شکوفه ها،سبز بودند و آسمان زیر پای تو در ابرهایش فرو می رفت...دستهایم را به آسمان بلند کردم،"من" ی که در دل تو بود،در آسمان من هم نبود...گفتم،گریه کن...چشمانت اشکی نداشت...گفتم،گریه کن...لبخندت تلخ تر بود...اشک های من زیر باران آبی می شدند و دستهای تو خاکستری چشمانت...گیسوانم،موج شد...موج دریا...قایقت زیر نور مهتاب می سوخت...چراغ ها خاموش می شدند،تیره می شدند...و زندگی روی آب موج می خورد...خاکستری دستانت را دیدم،سبز می شد،غرق می شد،موج می شد...گفتی،روی پل ابهامی ست،طناب ها پاره خواهند شد...شانه هایم سنگین می شد...فرشته هایم مرگ می فروختند به خاک...صورتت رنگین کمان را تجربه می کرد...و خاکستری شدی،غرق شدی،موج شدی...گوش هایم فریاد می زدند...من در عمق سکوت رقیق شده بودم...سکوت...و گوش هایم هم چنان فریاد می زدند...تو مرده بودی...فرشته ای آن طرف تر ابهام می فروخت،عزراییل...روح زمان سرد بود...من خرمالویی را گاز زدم...طعمش را نشناختم...دانستم که تو مرده ای. و در سپیده دمی من از خواب خاکستری ات زاده شدم...کودکی چشم گشود...چه کسی چراغ هایش را روشن خواهد کرد...؟!

• ...آه...سهم من این است،

سهم من این است،

سهم من آسمانی است که آویختن پرده ای آن را از من می گیرد،

سهم من پایین رفتن از یک پله ی متروک است،

و به چیزی در پوسیدگی و غربت واصل گشتن،

سهم من  گردش حزن آلودی در باغ خاطره ها ست،

و در اندوه صدایی جان دادن که به من می گوید...؟!!

چیزی نمی گوید.

• ...زندگی شاید یک خیابان دراز است که - دراز.

 هر روز زنی با زنبیلی از آن می گذرد - هر روز.

زندگی شاید ریسمانی ست که مردی با آن خود را از شاخه می آویزد - آویختن.

زندگی شاید طفلی ست که از مدرسه برمی گردد - برگشتن.

یا عبور گیج رهگذری باشد - گیج.

که کلاه از سر برمیدارد و به یک رهگذر دیگر با لبخندی بی معنی می گوید - بی معنی.

صبح بخیر.

• ۴۷۸
• ۴۷۸؟؟؟
• ۴۷۸!!!
• ۴۷۸ --- ۴۷۸ --- ۴۷۸ --- ۴۷۸-------------------------------...--- ۴۷۸.
• ۴۷۸

• تازگی ها چقدر زن بودن مهم شده! توی این وبلاگ ها هرکجا که سرک می کشم،خانم های نویسنده اصرار دارند که هر طور شده "جنس" شون رو به خواننده بفهمونند.توی کتاب فروشی ها هم حداقل یه کتاب درباره ی زن و زن بودن پیدا می شه.نمی دونم که علت چیست.شاید جمعیت نسوان هنوز نتونستند با زن بودن شون کنار بیاند.مثل اینه که واقعا یه چیزی بهشون تحمیل شده که سعی می کنند به هر شکلی که می تونند توجیه ش کنند! نمی دونم با این همه اهمیتی که توی این جامعه به زنان و "سخن" گفتن در مورد "هنر زن بودن!" داده می شه،آیا مردها هیچ وقت تعجب نمی کنند از اینکه زن نیستند!! (فهمیدی چی گفتم؟!)
• پس فردا شاید هم پس پس فردا نتایج کنکور روی سایت خواهد بود.فردا شب اخبار ساعت ۷ رو از دست ندهیم،احتمالا صاحبان خوشبخت رتبه های ۱ تا ۱۰ رو اعلام می کنند......من هر شب یه خواب تازه برای این رتبه ی لعنتی می بینم! توی آخریش رتبه ام ۲ به توان ۸ بود!!

احتمالا با ۲۰ تا صفر جلوش......................................................................

•  بعضی از گربه ها سیاه و سفیدند.بعضی هاشون خیلی چاق ند.بعضی ها بر عکس این قدر لاغرند که می شه استخوان هاشون رو شمرد.بعضی ها همیشه مو به تن شون سیخ هست.و بعضی ها شون هم چشمهاشون همیشه برق می زنه.اما یک ویژگی که بین همه شان مشترکه این هست که تقریبا همه شون ترسناک ند...
•  گاه به گاه ناگهان جلوم ظاهر می شند.مثلا از توی اتاق می رم تو آشپزخونه یهو می بینم یکی شون وقیحانه روی میز آشپزخونه نشسته.گاهی هم هستند ولی تو یه باره متوجه شون می شی.مثلا داری از توی یه کوچه ی تنگ رد می شی یه دفعه برمی گردی و می بینی پشت سرت و درست بالای دیواری که همین الان از کنارش رد شدی یه گربه ی چاق و چله نشسته.بعضی وقت ها خودشون رو نمی بینی،فقط صداشون رو می شنوی.مثلا بعضی شب ها از صداشون خوابت نمی بره.آخر دست پا می شی می ری دم پنجره و نگاه شون می کنی.یکی شون رو ۴ تا پاش( شاید هم ۴ تا دستش) خیز برداشته و موهاش سیخ شده.از اون وحشی هاست.یکی دیگه از ترس اون یکی یه گوشه خزیده و تو خودش جمع شده.داره ناله می کنه،عین یه نوزاد ۷-۸ ماهه.اولش دل آدم رو می سوزونه ولی می دونی این هم اگه از جاش بلند شه مث اون یکی وحشی میشه...
•  اما خب،بدترین حالت، اون وقتی هست که نه خودشون هستند و نه صداشون،ولی تو ذهنت همین طور تداعی می شند.مثلا بعضی وقت ها به سرت می زنه که یه گربه زیر صندلی ت نشسته.ته دل داری به خودت فحش می دی،ولی این که می دونی چه خری هستی هم مانع از این نمی شه که ۳۰ ثانیه یه بار زیر صندلی رو نگاه نندازی.گاهی وقت ها اصلا خوشت میاد تصورشون کنی...یکی از اون لاغر و وحشی ها با پنجول های دوراز و نخراشیده با چشمهای براق و با موهای سیخ سیخی رو دوست داری تصور کنی  که یهو از پنجره ی اتاق می پره تو.بعد به  خودت نگاه می کنی که سر جات میخ شدی...از ترس.که ذره ذره ی وجودت می خواد جیغ بزنه.مو به تنت سیخ شده.بعد آروم آروم گربه رو میاری جلوتر.در ۷ متری،۵ متری،۲ متری تصورش می کنی.و بالاخره میاریش تا زیر صندلی که روش نشسته ای...من همه ی بدنم منقبضه. تصورش حتی جلوی تایپ کردن رو هم می گیره.احساس می کنم داره می پره و معده ام رو چنگ می زنه...آآآآآآآآآآآآآآ...من از ترس تو خودم جمع می شم.ولی جیغ نمی زنم.آخه مگه هیچی هم ترس داره...اصلا من دیوونه شده ام.مگه نه؟
•  تا یک هفته ی دیگه،احمدی نژاد همراه با نتایج کنکور از راه می رسند.در حالی که من نشسته ام و به گربه فکر می کنم...می گن یکی از همین روزها آب تهران رو به مدت ۶ ساعت قطع می کنند که احمدی جون رو ببرند حمام...نمی دونم این چمران که همه جا همراه احمدیه،توی حمام هم باهاش می ره یا نه؟! در این صورت ۶ ساعت به ۱۲ ساعت تبدیل می شه...

 اصلا به من چه...  ...هنوز هم یه گربه زیر صندلی مه...من یه مازوخیست واقعی ام...

 آزادی هایی که فوران می کند,ذهن هایی که خالی می شود,و نگاه هایی که ثابت می ماند...
 مردمی خالی از تفکر,هم چون ارواحی رقیق شده در خیابان هایی که به دست هیچ کس زیر گذر چرخ مدرنیته,له می شوند,زیبا می شوند,"کیچ" می شوند...
 زندگی می گذرد و مردم خواب آلود روی خط فرهنگ,خطی از بایدها و نبایدها ی دروغین پیش برده می شوند...
 می خورند,می گویند,می روند,می آیند,می خندند,می گریند...و می میرند...

• رو به قبله می شینیم.قرآن رو جلوی روم باز می کنم.سوره ی حمد رو می خونم.قرآن رو می ذارم روی سرم و از خدا می خوام که شیطان رانده شده را از من براند.می دانی چرا؟

چون من تزویرمیکنم- با تمام وجود. به آنچه که ذره ای به آن اعتقاد ندارم.

• جلوی روم نشسته.چشماش از اشک سرخه.می خواد بره.به کجا؟ نمی دونم.تا کی؟ نمی دونم...می گه خیلی دوستت دارم.می گم من هم همین طور.می گه دلم برات تنگ می شه قد یه دنیا!.می گم من هم همین طور.سرم رو تمام مدت زیر انداخته ام و با صدای گرفته جوابمی دم تا خیال کنه از شدت گریه احوالم دگرگونه.می دونی چرا؟ چون اون نمی دونه که سر پایین افتاده ی من  برای دیده نشدن چشمهای بی اشکمه.

• ۲-۳ روز پيش يه متن نوشتم در مورد نفرت.اما خب،به فکرم نرسيد که وسط نوشتن گاه به گاه نوشته هام رو save کنم.رفقاي داداش اديسون هم من رو يه باره غافلگير کردند.
• طبيعتا من حالش رو نداشتم يه بار ديگه مخم رو مجبور به تراوش اون مزخرفات کنم.
• حالا در تکميل اون چيزهايي که نوشتم ولي اونا نخواستند که شما بخونيد،فقط يه چيز ميگم.
  

ازت متنفرم.

• امروز ۴ ژوییه ست.می دانم که اون زیر تاریخ رو نوشته ولی می خواستم بگم که امروز خبرهایی بوده.
• این خبرها به آمریکا ی قرن ۱۸ و Independence day (روز استقلال) آنها محدود نمی شه. روز ۴ ژوییه در ایران باستان،ایران زمان داریوش هخامنش، هم خبرهایی بوده.
• فکر می کنم همه در مورد این که داریوش انسان بزرگی بوده متفق القول هستیم،ولی اگه دوست دارید ارادتتون نسبت بهش بیشتر بشه روزنامک رو بخونید.
• من هیچ وقت وطن پرست،به اون معنایی که همه ادعاش رو دارند نبودم.دست خودم نبود،هیچ وقت نمی تونستم عاشق خاک کویر و کوه کبیر- اون طوری که همه در موردش اغراق می کنند - باشم.و اعتراف می کنم که همیشه این گونه تفکرات سطحی رو به تمسخر می گرفتم و می گفتم،گیریم که ایران زمانی بهشت بوده،بهره ی امروز ما از اون بهشت برین چیه؟!
• ولی چیزایی هست که آدم نمی تونه راحت از سرش بگذره،مث همین داستان ۴ ژوییه و داریوش پسر ویشتاسب.گفتم که وطن پرستی به نظر من احمقانه است،ولی سوزش وجدانی که از یاد آوری دوران عظمت این سرزمین احساس می کنم غیر قابل انکاره...
• من از این سرزمین متنفرم،من از خاک و باد و آبش بدم میاد.عناصر ۴ گانه این سرزمین کاری برای من نکردند که مدیونشون باشم.ولی همیشه چیزی هست که من رو به جلو می رونه...من و وادار می کنه که برای تجدید عظمت از دست رفته کاری کنم...
• داریوش در دورانی که تمدن هیچ معنایی نداشت،دموکراسی عظیمی رو در قالب حکومت پادشاهی بنا کرد،حالا من می پرسم،ما را چه می شود که در دنیایی این چنین متمدن و با در دست داشتن یک جمهوری "مردمی" تا این حد از دموکراسی به دوریم؟!

•   ۳ روز پیش بالاخره،کنکورم -بعد از یک سال- تموم شد....تا آخر روز دیگه گریه هام هم تموم شده بود.
• از ۲ روز پیش تا حالا،مشغول پاک کردن آثار این یک سال لعنتی از زندگی م بودم.

 "...از دل من اما چه کسی نقش ترا خواهد شست؟!"   

•  شوخی که نیست ۱ سال تموم توی خونه نشستن و امیدوار به سال آینده شدن،ولی دست آخر این طوری گند زدن و نا امید شدن........................................................)):
• به هر حال،با اینکه خیلی هم پشیمون نیستم ولی اصلاحات اساسی لازمه! حتی اگه "رییس جمهور منتخب"(!) دائم ژست های ضد اصلاحات بگیره و امید ما رو ناامید کنه!